Bozuk şiir, kafiyesiz hece

Kafiyelere çelme takıp son hecede tüm düzeni bozan sesli harfler var ya, hani okurken kulaktan akıp giden şiiri sendeletir. Öylesin…
O son nefesin yetmediği, nefesin daha fazla bükülemediği, sesin çatallaşıp tüm hikayeden gerçekliğe uyandırdığı çırpınış anları, onlar gibisin.
Bir şiir dinlerken aniden can çekişen ses, şiirin son hecesine tutunup dilini sendeleten o sesli harf gibi…

Yeniden yazılamıyorsun, yerini tutmuyor hiçbir kelime. Evet uyumsuzsun, senden önceki satırların düzenini altüst edip, yeri doldurulamayan bir düzensizlikle darma dağın bırakıyorsun şiiri.
Hangimiz daha dağınık şimdi? Ben bozuk bir şiir, sen kafiyesiz bir hece…
Sendeliyorum, sendeliyoruz…
Tutunamıyor sesim nefesime, düşüyorum, düşüyoruz…

“Bozuk şiir, kafiyesiz hece” üzerine bir yorum

  1. "Sarkozy!" kadar ağır laflar bunlar:) Burak Aksak'a söylemek lazım bunları.Dizinin yeni küfürleri:)Toplu tuvalet girişi kadar etkileyiciler:)Her yorumda LM 'yi katmak zorunda mısın diye düşünebilirsiniz ama pazartesi 47.bölümün hala ertkisinden çıkamadım.Kusura bakmayın:)

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir